Wanneer het schuurt in een gemeenschap, lossen we het snel op of blijven we bij de bedoeling?

In woonverenigingen, teams, initiatieven en gemeenschappen zie ik regelmatig:
+ frictie in het bestuur/organisatie-kring,
+ spanning tussen rollen en het persoonlijke,
+ verdeeldheid in de groep.

De automatische reflex? Ingrijpen. Corrigeren. Snel oplossen.
Maar wat als juist dát het systeem in stand houdt?

Vanuit het gedachtengoed van Economy Transformers en een systemisch perspectief kijk ik anders naar deze situaties. Niet als problemen die gefikst moeten worden, maar als signalen van iets wat gezien wil worden.

Mag het schuren?
En kan iets eigenlijk wel worden opgelost op dezelfde manier waarop het is ontstaan?

Vaak ligt onder conflicten angst en controle: angst om grip te verliezen, om niet gehoord te worden, om het geheel te schaden.
Maar als de oorsprong angst is, zal de oplossing dan niet uit een ander bewustzijn moeten komen?

De rol van bronwerk
Bronwerk nodigt uit tot vertragen en verdiepen:
+ onderzoeken welke patronen zichtbaar worden
+ voelen of deze nog dienstbaar zijn aan de gemeenschap
+ ruimte maken voor wat onderhuids leeft

Niet door van buitenaf te sturen, maar door de ervaring in de groep te laten ontstaan.

Als begeleider ben ik dan geen probleemoplosser, maar meer een reisleider.
Aanwezig. Neutraal. Vanuit liefde en vertrouwen.

Niet om het proces over te nemen, maar om:
+ onderscheid te maken tussen je rol en eigen ik
+ schaduwkanten en strategieën bespreekbaar te maken
+ steeds opnieuw de bron van de gemeenschap in het midden te houden

Mijn eigen uitdaging
Mijn uitdaging zit niet in het begeleiden van anderen, maar meer door oude aangeleerde concepten, methoden & verwachtingen bij mijzelf en andere.
Soms is het lastig om het niet direct te willen oplossen, snel even te fixen. Of "het probleem" dat zich laat zien te willen begrijpen vóórdat het er helemaal mag zijn. Te snel te handelen zonder de echte onderliggende oorzaak naar boven te halen.

Voor mijn gevoel hoef ik eigenlijk alleen maar te zijn en zuiver waar te nemen. Door bij de bedoeling, de bron van de gemeenschap centraal te stellen in het hele proces. Het geheel van binnenuit te laten zijn/worden en het proces te ervaren als een ontwikkelweg, een reis die je samen maakt.

Uit de praktijk
In een gemeenschap waar het schuurt rondom een bestuurswisseling is de kernvraag niet: "wie heeft gelijk?"
Maar:
+ wat heeft ieder nodig om vanuit liefde en vertrouwen aanwezig te zijn?
+ welke patronen spelen hier,  persoonlijk én systemisch?
+ wat vraagt deze gemeenschap van haar bestuur/organisatie-kring en van zichzelf?

Echte verandering ontstaat niet door controle, maar door bewustzijn, vertraging en vertrouwen, door ruimte te maken voor wat van binnenuit wil ontstaan.

Michiel