| De afgelopen tijd ben ik steeds meer geraakt door het idee van radicale gelijkheid. Niet als een mooi ideaal, maar als een concreet antwoord op de vraag: hoe willen we samenwerken? In veel organisaties zie je hetzelfde spanningsveld: - Leiders die vanuit visie en verantwoordelijkheid besluiten nemen. - Medewerkers die zich niet gehoord of gezien voelen in hun ervaring en bijdrage. - Goede intenties, maar ook onrust, wantrouwen en energie die weglekt. Radicale gelijkheid betekent voor mij niet dat iedereen hetzelfde doet of krijgt. Het betekent dat iedere stem telt, ieder teamlid ongehinderd toegang heeft tot de bron en bij kan dragen. Dat besluiten niet genomen worden op basis van macht of positie, maar met de bron van het initiatief/bedrijf als uitgangspunt voor organiseren en besluitvorming.. Het betekent dat waardering niet alleen gaat naar omzet of zichtbare prestaties, maar ook naar de stille bijdragen: zorg, verbinding, stabiliteit. Dat contracten, rollen en verwachtingen open en transparant zijn, zodat er vertrouwen, betrouwbaarheid en duidelijkheid ontstaat (en zorgen voor een veilige sociale bedding) Dat er ruimte is voor initiatief, zonder steeds toestemming te hoeven vragen. |
| Radicale gelijkheid vraagt moed. Moed van leiders om los te laten en te vertrouwen. Moed van medewerkers om verantwoordelijkheid te nemen en te gaan staan. En moed van ons allemaal om spanningen niet te vermijden, maar te gebruiken als brandstof voor verandering. Ik geloof dat dit de sleutel is naar organisaties die niet alleen overleven, maar bloeien. Waar we niet watertrappelen, maar samen leren zwemmen in vertrouwen. Hoe kijk jij hiernaar? Heb jij een plek ervaren waar radicale gelijkheid écht werd geleefd? Wat maakte dat mogelijk? ruimte voor bronwerk Michiel |
RSS-feed