Een zware last op mijn schouders

Een zware last op mijn schouders

Er zijn momenten waarop ik voel dat ik iets draag dat niet van mij is.
Een last die ouder is dan mijn eigen leven.
Iets dat zijn wortels heeft in mijn familiesysteem, bij mijn ouders, grootouders,
misschien nog verder terug.

In systemisch werk noemen we dit onbewuste loyaliteit:
het neigen om lasten, emoties of verantwoordelijkheden van eerdere generaties te dragen,
uit liefde en verbondenheid.
Zonder dat iemand het vraagt.
Zonder dat we ons er altijd van bewust zijn.

Ik merk dat ik in een overgang zit.
Tussen trouw blijven aan het oude, vertrouwde patroon
en mijn eigen plek innemen in het hier en nu.

Het voelt soms als een spagaat:
Aan de ene kant de diepe band met mijn familie en het verlangen
om erbij te horen.
Aan de andere kant mijn verlangen naar vrijheid, speelsheid, creatie.

Systemisch gezien kan ik pas echt mijn eigen leven leiden als ik buig
voor wat er was,
erken wat bij hen hoort  en teruggeef wat niet van mij is.
Niet om afstand te nemen, maar om de juiste ordening te herstellen.
Want wanneer ik blijf dragen wat niet van mij is, kan ik mijn eigen kracht niet ten volle leven.
Het bindt mijn energie aan het verleden, terwijl mijn toekomst wacht
​om vorm te krijgen.

Loslaten betekent niet vergeten.
Het betekent dat ik mijn plek inneem, als kind van mijn ouders,
als deel van een groter geheel en van daaruit mijn eigen weg ga.

Dan kan er iets nieuws ontstaan:
* Mijn binnenwereld als bron
* Creatie vanuit eigen energie
* Liefhebben zonder te dragen wat niet van mij is

En misschien is dát de essentie van vrijheid:
met alles wat er was in liefde verbonden blijven 
en toch volledig je eigen leven leven.

Herken jij dat gevoel dat je iets draagt wat niet van jou is?
Wat helpt jou om los te laten en toch verbonden te blijven?
​
Michiel 
ruimte voor bronwerk 


​