De kracht van verwondering: waar creatie werkelijk begint

Verwondering was voor mij misschien wel de meest onderschatte kracht in mijn leven. Ik was me eigenlijk nooit echt bewust van mijn creatiekracht

Gelukkig krijg ik steeds meer door hoe creatie in mij werkt.
Het is voor mij nl het moment waarop iets in mij stopt; mijn patronen, aannames, haast en er ruimte komt voor iets anders, andere energie, anders kijken, ervaren en voelen wat dan gaat stromen.

Verwondering opent iets, maakt ruimte in mijn werkelijkheid waardoor er nieuwe mogelijkheden/perspectieven zichtbaar kunnen worden.
Dit punt, deze ruimte, is steeds bewuster mijn startpunt voor een creatief proces, een ander perspectief. 

Ik vraag me bewust af hoe iets werkelijk door mij heen ontstaat en waar deze creatiekracht in mij begint? Dit is wat ik nu heb ervaren en geleerd:

Volgens de visie van oa Jac Hielema (EconomyTransformers) begint echte vernieuwing nooit in het conceptuele vlak. Niet in plannen, schema’s of strategieën. Het begint bij het vermogen om dat wat nog niet bestaat toch al te voelen, te zien en te verbeelden.
Verbeelding is volgens Jac het het vermogen om iets te laten ontstaan vanuit de essentie, niet vanuit noodzaak of druk. In die zin is verbeelding de meest primaire creatieve kracht die we hebben.

Hans Andeweg wijst erop dat ideeën en impulsen niet alleen uit onszelf voortkomen. Hij spreekt over het informatieveld; een veld van potentie dat als het ware voortdurend om ons heen aanwezig is. In dat veld liggen mogelijkheden opgeslagen die wachten tot iemand ze oppakt, doorvoeld en in beweging brengt.

Als mens hebben we het vermogen om ons af te stemmen, te luisteren en te voelen wat “door ons heen” het leven in wil. In deze visie zijn we geen individuele “ondernemers” van creatie, maar “deelnemers” in een groter scheppend proces. Wij zijn meer de poort, de vertaler van potentie naar vorm.

Marinus Knoope’s Inspiratie Spiraal laat prachtig zien hoe een idee van een vonk kan uitgroeien tot realiteit. In zijn model begint alles met verlangen en verbeelden, maar pas wanneer we een idee durven doorleven in gevoel, lichaam en handelen, kan het ook echt gestalte krijgen.
​
Een idee is dus nog geen creatie.

• je moet het eerst kunnen voelen.
• je moet het kunnen dragen.
• je moet het durven laten rijpen.
• en het idee verbinden aan de realiteit waarin het wil landen.
  
  

In de Inspiratie Spiraal is creatie een cyclus van energie: van inspiratie naar actie, van vorm naar nieuwe inspiratie. Daardoor is elk creatief proces zowel een innerlijke reis als een uiterlijke ontwikkeling.

Creatiekracht wordt vaak gezien als iets individueels, maar echte vernieuwing ontstaat meestal in groepen/collectieven.  Waarom?

Omdat een groep een veel groter “verbeeldingsveld” heeft dan één persoon.

• Meer perspectief
• Meer energie
• Meer draagkracht
• Meer toegang tot het grotere veld
  ​

Als een groep werkelijk afgestemd is op gelijkwaardigheid, vrijheid en samen/wederkerigheid, ontstaat er een collectieve bron van creatiekracht.  Dan kan er iets ontstaan dat geen van de individuen alleen had kunnen voortbrengen.

Alles wat bestaat, was ooit een idee.
En elk idee begon ooit als een verlangen, een flits, een gevoel, een droom.
​
Verbeelding is de brug tussen het ongeziene en het zichtbare.
Tussen potentie en werkelijkheid.
Tussen wat wil ontstaan en wat uiteindelijk vorm krijgt.
Creatie ontstaat dus niet door te doen, maar door te durven zien wat er nog niet is.

Wij zijn vormgevers van dat wat tot ons komt.
Niet alleen bedenkers, maar dragers van wat door ons heen wil ontstaan.

Wanneer we ons openen voor verwondering, durven vertrouwen op verbeelding en het doorleven van onze ideeën, kunnen we werkelijk nieuwe fundamenten creëren, voor onszelf, onze organisaties en onze samenleving. Van binnen naar buiten , vanuit essentie naar vorm.

De toekomst ontstaat niet door harder te werken of beter te plannen.
De toekomst ontstaat door te luisteren naar wat geboren wil worden.

Michiel

​