Dans tussen angst en verlangen

Dans tussen angst en verlangen

Ik voel hoe angsten vanuit mijn familielijn soms nog door mij heen bewegen.
Ik herken ze bij mijn ouders, bij mijn zus en ook in mijzelf.

En tegelijk voel ik steeds sterker mijn verlangen.
Verlangen om vrij te leven.
Van binnenuit, in verbinding met alles om me heen.
​
Een stap in het niet-weten.
Meebewegen op mijn eigen stroom van levensenergie.
Beide krachten zijn aanwezig.
Ze dansen samen.
Soms kost dat veel energie, maar ik weet: ze vragen allebei om gezien te worden.
​

De vragen die ik mezelf stel:

• Kan ik aanwezig zijn in de dans, zonder hem stil te zetten?
• Wat wil de angst mij laten zien of waar beschermt zij mij voor?
• Kan verlangen mij laten herinneren dat ik gedragen word door vertrouwen?
  
  

En systemisch gezien:

• Wat draag ik dat niet van mij is?
• Kan ik dat teruggeven, niet uit afwijzing, maar uit respect en liefde?
• Kan ik angsten laten waar ze thuishoren en daardoor mijn eigen plek innemen?
  ​

Want vaak stroomt levensenergie pas vrij als je het oude teruggeef.
Dan kan verlangen zich openen en beweeg je niet meer vanuit verstrikking, maar vanuit je eigen bron.

Leven uit je eigen bron betekent voor mij leven:
* van binnen naar buiten
* gedragen door vertrouwen
* vrij en in verbinding (vrij-gelijk-samen)
​
Dat is het pad dat ik dagelijks oefen en leef.


ruimte voor bronwerk.
Michiel


​