| Wat als de vorm mij niet meer past? Soms blijf je iets dragen omdat het ooit paste. Omdat het je ooit raakte, wakker maakte, of zelfs redding bood. Een initiatief. Een samenwerking. Een idee. Een structuur. Een jas, een rol, een titel. Maar dan begint het te knellen. Niet omdat het fout is. Of mislukt. Maar omdat jíj verandert. Groeit. Dieper indaalt in je wezen. En op een ochtend merk je: deze vorm voedt niet meer. Niet écht. Niet jou. |
| De laatste jaren heb ik de moed geoefend om dit te erkennen. Niet omdat het gemakkelijk is, maar omdat het waar is. Er zijn vormen waar nog steeds waarde in zit. Potentie zelfs. Maar niet meer voor mij. Niet meer vruchtbaar in mijn bedding. Niet meer in lijn met het stille weten van mijn Ik Ben. En dus kies ik er dan (steeds vaker) voor om los te laten. Niet met spijt. Maar met eerbied. Ik keer naar binnen. Vraag mij af: wat klopt wél? Wat wil er nu via mij geboren worden? Wat past bij de levensstroom waar ik nu in sta? Dat vraagt stilte. Vertraging. Eerlijkheid. En een diep vertrouwen dat iets anders zich zal tonen. Een nieuwe vorm die weer stroomt, klopt, ademt. Waarin ik kan bloeien, geven en ontvangen. Misschien herken je dit. Dat iets wat je ooit liefhad, nu afscheid vraagt. Dat de vorm die ooit dienend was, nu vraagt om afronding. Niet omdat het faalde. Maar omdat jij verder bent gegaan. Durf jij los te laten wat je niet meer voedt? Durf je te kiezen voor wat je écht bent? We horen graag jouw verhaal. Of je stilte. In zachtheid, Michiel ruimte voor bronwerk |
RSS-feed